Papalardi West |
Στη δίκη που ακολούθησε η Gail Collins βρέθηκε ένοχη, αλλά έπεσε στα μαλακά αφού η κατηγορία της ήταν δολοφονία εξ αμελείας. Το δικαστήριο πήρε μεγάλη διάσταση κι ο Leslie West – κιθαρίστας των Mountain - που ήταν παρών κάθε ημέρα, δύο φορές διέκοψε τη δίκη με αποτέλεσμα ο δημόσιος κατήγορος να τον αποβάλει από την αίθουσα.
Το νέο έφθασε σχετικά σύντομα και τη χώρα μας αφού τη δεκαετία του ’80 κυκλοφορούσαν τουλάχιστον 5 μουσικά περιοδικά (Ποπ-Ροκ, Metal Hammer, Μουσική, Phenomenon, Μουσικό Εξπρές) κι ο υπογράφων πραγματικά λυπήθηκε για την αναπάντεχη απώλεια του σπουδαίου μουσικού, που στο μυαλό του τον είχε συνδυάσει μόνο με τους Mountain και κατ’ επέκταση με το Mississippi Queen (διάβασε εδώ την ιστορία του τραγουδιού).
Το εξώφυλλο του προσωπικού άλμπουμ του Papaldri που είχε κυκλοφορήσει και σε ελληνική εγραφή από την CBS. |
O Papalardi και η Gail Collins |
- Ο Pappalardi αποφασίζει να γίνει μόνιμος μέλος του συγκροτήματος και να βάλει στην άκρη την απασχόλησή του με την παραγωγή. Το καλοκαίρι του 1969 οι Mountain εμφανίζονται στο Woodstock όπου ερμηνεύουν 4 τραγούδια, τα "Blood of the Sun", "Beside The Sea", "Southbound Train" και "Theme for an Imaginary Western" που είχε πρωτοακουστεί στο άλμπουμ του Jack Bruce, Songs for a Tailor. Η εμφάνισή τους δεν αποτυπώθηκε στην ταινία ούτε στο πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε με τα τραγούδια της ταινία/φεστιβάλ. Τα "Blood of the Sun" και "Theme for an Imaginary Western" εμφανίστηκαν στο 2ο soundtrack, Woodstock Two! και το "Southbound Train" στο Woodstock Diaries.Η αμοιβή τους ήταν 1.500$.
Στο δρόμο για τη σκηνή του Woodstock συνέβησαν διάφορα τραγελαφικά, όπως η μετακίνηση του συγκροτήματος που ήταν αδύνατη με αυτοκίνητο, αφού όλοι οι δρόμοι ήταν κλειστοί. Έτσι επιλέγη η ιπτάμενη οδός με ελικόπτερο, όπου βέβαια τότε, το 1969, τα ελικόπτερα ήταν πολύ μικρότερα από τα σημερινά. Ο West λόγω μεγέθους (δεν έγραψα πάχους) δεν πέταξε με αυτό που πέταξαν τα υπόλοιπα μέλη αλλά μόνος του για να χωράει. Εθισμένος στα ναρκωτικά, ανοίγει το κουτί με τις πρώτες βοήθειες και βρίσκει κάποια χαπάκια και τα καταπίνει. Λίγα λεπτά μετά έχει ανοίξει την πόρτα και σχεδόν κρέμεται στον αέρα, χωρίς να έχει αίσθηση του τι κάνει. Λίγη ώρα αργότερα έπαιζε στη σκηνή!
Η εμφάνισή τους στο κορυφαίο φεστιβάλ όλων των εποχών, τους οδηγεί στο studio και τον Μάρτιο του 1970 κυκλοφορούν το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο Climbing!(Νο 17 Αμερική) και τον καναδό Corky Laing στα τύμπανα στη θέση του Ν.D. Smart. Η …κουδούνα στην εισαγωγή του Mississippi Queen, ιδέα του Laing, γίνεται το ηχητικό σήμα μίας πολύ μεγάλης επιτυχίας (παρ’ όλα αυτά μόνο έως το No 21 του αμερικάνικου chart).
Κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, στο ίδιο studio βρισκόταν κι ο Jimi Hendrix κι ο Pappalardi ζήτησε τη γνώμη του. O Hendrix άκουσε το «Never in My Life» και εξέφρασε τον θαυμασμό του για το παίξιμό του West, χαρακτηρίζοντάς τον σαν "πολύ καλό κιθαρίστα". To συγκρότημα περιόδευσε 265 ημέρες το χρόνο και λίγους μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1971 κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ του με τίτλο Nantucket Sleighride (Νο 16), αλλά δεν κατάφερε να βγάλει single. To συγκρότημα κερδίζει το σεβασμό του κοινού και των κριτικών, όμως δεν κάνει εμπορική επιτυχία. Ακολουθεί το Flowers of Evil (1971) με μια πλευρά ηχογραφημένη live και μια studio και μια προσωρινή διάλυση για να επανέλθουν με το Avalanche (1974), όπου ήταν το τελευταίο με τον Pappalardi στο μπάσο. Το ταξίδι των Mountain στο χώρο της hard blues/ψυχεδέλειας λαμβάνει τέλος.
Το 1972 κι ενώ το συγκρότημα είχε μπει στον πάγο, οι Leslie West και Laing με την προσθήκη του Jack Bruce στο μπάσο και στα φωνητικά, συγκροτούν τους West, Bruce and Lainge ένα από τα πλέον θανατηφόρα τρίο που πέρασαν από τον πλανήτη Γη. Το πρώτο άλμπουμ τους Why Dontcha (No 26). Δεν είναι το αξεπέραστο ομώνυμο κομμάτι, δεν είναι το "The Doctor"(κομματάρα), δεν είναι το "Love Is Worth the Blues", είναι το διάχυτο πνεύμα των Free που αιωρείται σε κάθε κομμάτι, είναι το σκληρόπετσο blues των Led Zeppelin, είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της συλλογής μου, υπογεγραμμένο από τον Jack Bruce στη μοναδική εμφάνισή του πριν 27 χρόνια στην Αθήνα! Ακολούθησε ένα δεύτερο υποδεέστερο άλμπουμ και τελικά διαλύθηκαν μετά την κυκλοφορία του Live 'n' Kickin' (No 165, 1974).
O Pappalardi συνέχισε να κάνει παραγωγές μέχρι το τέλος της ζωής του, ενώ ο Leslie West κράτησε το όνομα των Mountain που εμπορικά ήταν πολύ δυνατό κι ηχογράφησε με διάφορες συνθέσεις 4 ακόμα άλμπουμ όλα μέτρια/αδιάφορα. Ο ίδιος έχει μεγάλη προσωπική δισκογραφία με 16(!) άλμπουμ και καλύτερα τα Blue Me (2006) και Unusual Suspects(2011).
- Για την ιστορία, ο Leslie West κάλεσε στο δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ The Great Fatsby (1975) τον Mick Jagger, ο οποίος ΔΕΝ τραγουδά αλλά παίζει…κιθάρα!!!!(παγκόσμια πρωτοτυπία).
Οι Mountain κι ο Leslie West συνέχισαν τις σποραδικές εμφανίσεις του, έως το θανατό του το Δεκέμβριο του 2020
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ FELIX PAPPALARDI
- Εκτός των Mountain, ο Pappalardi ηχογράφησε το άλμπουμ Creation (1976) με τη συνδρομή του ομώνυμου γιαπωνέζικου συγκροτήματος και το Don't Worry, Ma(1979) που είχε κυκλοφορήσει και σε ελληνική εκτύπωση!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
23/10/17
O Leslie West σήμερα |
Δημοσίευση σχολίου